Bir metro yolculuğu - Paris...
Filmlerde olur sanırdım; gerçekmiş.
Uzun bir metro yolculuğu, her bir istasyon yeni bir hikaye sanki.. ve her bir hikaye arası, karanlık tüneller. Kimisi uzun, çok uzun; kimisi kısacık, kimisinden geçerken hiç bitmeyecekmiş gibi geliyor; kimisi ise ışıklı, duvarlarında resimler var.
Üzgünüm, çok üzgün.. Hayal edemediğim tüneller uzun geliyor.
İşte yeni bir hikaye.. Durakta birkaç kişi; biri ev edinmiş belli ki istasyonu. Ama mutlu görünüyor ya da öyle görünmek istiyor.
İnsanları izliyorum, yanıma, karşıma, çaprazıma oturan insanları.. Sürekli değişiyor, bense hala aynı hikâyedeyim. Yolculuk uzun sanıyorum, hayat gibi...
Üzgünüm, çok üzgün..
Öyle acıyor ki canım, öyle korkuyorum ki tünellerin hiç bitmeyeceğinden ve öyle korkuyorum ki karanlıktan..
Bir kadın bindi metroya. Rengarenk bir kadın..Şarkı söylüyor bağıra bağıra; bir Fransız şarkısı, adı " Entre nous" (Aramızda)..Karşıma oturdu. 50 yaşlarında, saçları benim gibi kıvırcık ama en tepeden toplamış. Gözlerini koyu bir lacivertle boyamış, elinde bir torba, evi belli ki.. 50 cent'in var mı diye sordu, 1 € verdim. " Çok " dedi, bu bana çok. " Olsun, alın" dedim. Güldü, çok mutlu oldu. Bana baktı sonra, yabancı olduğumu anladı. Güldü uzun uzun ve adımı sordu; söyledim. " Çok güzelsin" dedi; "Hatta benden bile güzelsin". Güldüm.. O gün boyunca, ilk defa beni güldüren kişiydi. " Nerdensin?" diye sordu; söyledim. Sonra bana baktı; Türkçe" seni seviyorum" dedi; yine güldüm.
Anneannesinden bahsetti, sonra kuzeninden; bir yandan şarkı söyledi, gelene geçene "merhaba" dedi. Sustu sonra ve yine bana çevirdi lacivert bakışlarını.. " Çok güzelsin" dedi yine, " tahmin edemeyeceğin kadar güzel.." Utandım bir an. Sonra güldüm yine. " Ama üzgünsün" dedi; şaşırdım. Sustum, yere doğru yönelttim gözlerimi.." Üzülme" dedi önce, hayatımda ne olduğunu bilmeden. Sonra şarkı söyledi gözlerime bakarak..Hayatı çoktan boş vermiş, metrolarda hikayeler arası yolculuk yapan biriydi. Kıvırcık, tepeden topladığı saçlarını salladı; "bak" dedi, " saçlarım senin gibi.. Ama sen benden daha güzelsin" dedi. İçimden, " Ama sen benden daha mutlusun" diye geçirdim. Anladı sanki ve yine " üzülme" dedi. " Hayat bu metro yolculuğu kadar kısacık, zaman kaybetme sakın.."
Camdan dışarı baktım, ineceğim durağa geldiğimizi gördüm. Haklıydı, çoktan bitmişti yolculuk ve inme vaktiydi benim için..
Ayağa kalktım, gülümsedim lacivert bakışlı kadına, elini tuttum.. Yanımdakiler şaşkınlıkla baktı; lacivert bakışlı kadın, bir dilenciydi onlara göre..Fakat bana göre ise; 1 € karşılığında, hayatı anlatan, beni güldüren, içimdeki tüm huzursuzluğu alan lacivert bakışlı bir melekti...
Sımsıkı tuttum ellerini, ve gözlerine bakarak " teşekkür ederim" dedim. " ve size iyi bir akşam geçirmenizi dilerim." Gülümsedi, hatta kahkaha attı. Yanındaki bayana; " bak, güzel bir kız ama çok üzgün" dedi.
El salladım gülümseyerek, o da bana yırtık eldivenleriyle elini salladı..
İndim metrodan, öylece durdum istasyonda; aslında yeni bir hikayede.. Bir an çıkışı aramadım, metronun diğer hikâyelere doğru yol almasını bekledim.
O an, lacivert bakışlı kadınla, uzun uzun sohbet etmeyi çok istedim, adını bile bilmediğim o kadınla.. Gitti...
Çevreme bakındım, çıkışa doğru yöneldim. Aslında oranın çıkış olduğunu bilmeden, kalabalığın arkasından yürümeye başladım. Aynı, yaşarken çoğumuzun yaptığı gibi...
Akordiyon çalıyordu bir adam. Metro istasyonunda yankılanıyordu bir Fransız şarkısı..Göz göze geldik, gülümsemeden, şaşkın şaşkın baktı bana. Soru sorar gibi.. Anlamadım önce; taa ki, gözyaşlarım onu buğulu görmeme neden olana dek.. Ağladığımın farkında bile değildim, ama o farkındaydı.. Aynı, bazen yaşadıklarımızın ve yaşattıklarımızın farkında olamadığımız gibi...
Utandım bir an ve hızlı adımlarla kalabalığı takip ettim.
Hava çok soğuktu ve karanlık. Otelime doğru yavaş yavaş yürüyordum, şu 1 saatte yaşadığım hikayeleri düşünerek... Ne de çok şey yaşamıştım ve ne kadar da çabuk...Aynı, hayatımız gibi...
Öyle zamanlar oldu ki hayatımda; karanlık tünellerin hiç bitmeyeceğini sandım; ama bitti. Ve her yenisinde, tüneller daha kısa geldi ve sonra da, her tünelden geçerken, duvarlarındaki resimleri, küçük ışıkları gördüm. Ve öyle bir an geldi ki; gözlerimi kapatıp-açtığımda tüneli çoktan geçip, yeni bir hikayede bulmuştum kendimi..
Hayatımız bir pencere aslında, buğulu görmeye başladığımız an, bakışlarımızı biraz yukarı doğru kaldırdığımızda, aslında her şeyin ne kadar net olduğunu görebiliyoruz.
Aynı, bu yazıyı yazdığım kafenin, camından çektiğim fotoğraf gibi...
Yeni bir hikaye zamanı.. herkese iyi yolculuklar...
Ecoute...
.JPG)
